"Autumn Leaves" taken by Natalia Gregulska

I saw it dancing in the sky

flying so lightly

as the master of acrobatics

flying in the fresh and warm breeze

running along the blue meadows of the clouds
And watching this autumn leaf I started sailing the river of my thoughts
being aware that this wonderful journey with the little leaf
must come to the end

But I rejected the thought
Watching the leaf again and again, the leaf and the sky.

They were more important.

My assertion

 I walk along the sidewalk,

I look at the world.

And it would,

it was and it is and will be

- Phlegmatic.

</ P>

The insomnia

The same as

The moon in the sky.

I walk down the street

I’m listening to the

Concert of wind, noise of birds

Rose and violet. See

Slept stars Weary

wandering.

Also looking for the road.

So long it roam

and experience the charms of life ….

This night

When the silver bird of the moon stole the last colour of my dreams
I felt like a stone being fallen on the bottom of the ocean
Wandering in the corners of my mind  
I was thinking if there is any chance for me
for a better life with love
As without this feeling, the fate lady
of hope, without any values
everything is so empty.

Admiring the shepherd of that night

I fell asleep with the bit of hope in my mind

When you don’t feel like a winner

When you feel depressed
Forgotten by a false friend
Being alone with yourself
Please, do feel like being loved
And try looking for someone to support.
In spite of the failure
Don’t give up
This is how you can be a master
With your need to win
Getting stronger and stronger,
Not better than the others</blockquote>
But better than yourself.

 EQUALITY

 

Eternal

Quality,  sometimes

Unobtainable

Allowable form of

Liberty.

Inequality

Troubles

Youth.

SERENITY

 Sensation is the

Essence of

Romantic

Emotion,

Novelty originates

Infinite and

Tranquil

Yearning

 

SPORT

 Spectacular and

Popular, but

Often

Reason for

Tragedy

"Freedom"

FREEDOM

 

Fate of man,

Road to

Energy that drives

Everybody to

Dreams

Of hope and

Mercy.

"Sadness"

SADNESS

 

Solitary
 
Among
 
Different
 
Neighbours…
 
Elusive,
 
Silent and
 
Sad.

Friends

 FRIEND

 

 

Fraternity is
Respected
Intimacy,
Enjoyment,
Need for each other:
Dependability

 

Feeling

ALESSIO RUFFA

FEELING

First

Emotions

Eternally

Live

Inside us and

Never

Go away

Horror reigns tonight

All kids are thrilled and scream

Louder and

Louder.

Outside everybody wears costumes

Witches, zombies, skeletons and in the

Evening

Everyone plays jokes… It’s a

Nightmarish fun!

 

DMITRI  4Btele   ITIS PININFARINA

Look at the fallen leaves

Emblematic hectic fruit of

Autumn. Admire their

Various colours  at the

End of

Summer

 

STEFANO 4Btele     ITIS PININFARINA

Days could be still warm

But at night, in the early morning

Heat cools down and fog is formed

 

Last harvests are done,

Fields are prepared for the year to come

The landscape gradually  loses fruits, flowers, leaves

 

The only colours you can see are yellow, orange and red

Berries and little fruits appear in the bushes

The last migratory birds fly South

Towards warmer lands

 

CHIARA  4Btele  ITIS PININFARINA

Młodzież Gimnazjum im. Jana Pawła II w Daleszycach oraz uczniowie szkół partnerskich piszą wiersze w językach narodowych i po angielsku. Zapraszamy do lektury!

 

Carlo’s poem and these two pictures of his show his love for the natural environment:

Someone is calling a small swallow flying free in the blue              

             sky across the clouds

 Kids are picking flowers while their friends are playing in

               a light blue river, near a small waterfall that

                gives life to a rainbow

 Yellow butterflies are flying around the children, drawing

               large circles in the air.

               At the end of the day a flaming disc slowly

               disappears beyond the green hills.

CARLO  3BTele – ITIS Pininfarina

This wonderful picture by the Romantic painter W. Turner introduces

Sebastiano’s acrostic poem:

 

Sunny and hot

Unceasing in summer, it breaks the cold of winter and

      renders the air very

Nice.

SEBASTIANO  3BTele – ITIS Pininfarina

 

 

 

Dear students, we’re glad to meet you on this blog too!  I’ve decided to publish a poem I particularly like, directly linked to our “seasons poems”.  I hope you’ll enjoy the lines composed by W. Wordsworth:

DAFFODILS

 I wandered lonely as a cloud
That floats on high o’er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

 

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

 

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed–and gazed–but little thought
What wealth the show to me had brought:

 

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.

 

 

 This poem written by William Wordsworth (one of the fathers of English Romanticism)  and published in 1807, recounts the experience of a walk the poet went for with his sister, near their home in the Lake District.
The poem was inspired by the sight of a field full of golden daffodils waving in the wind. The key of the poem is joy, as we can see from the many words which express pleasure and delight: in fact the daffodils are golden, waving in a sprightly dance and outdoing the waves in glee: they provide a jocund company and the sight of them fills the poet’s heart with pleasure. The flowers are set in a natural environment made up of land, air and water. The daffodils are not static like in a painting, but alive with motion. They are in fact fluttering and dancing in the breeze, and tossing their heads in a sprightly dance. The sight of the daffodils amazes the poet at first because of their great number in fact they a “crowd, continuous, ten thousand, host, never ending-line”. They may represent the voice of nature, which is scarcely audible except in solitude, the magic moment when our spirit develops a visionary power.

Laura Rua – ITIS Pininfarina – Italy

eTwinning logo

Welcome to our Poets’ Corner where there is a lot of place for your poems, translations, photos or even pictures to express what you feel in your poetry. This is one aspect of our great project:

“Our creative world of inspiration”

Summer holidays are approaching: let’s fill our eyes with this wonderful picture of our Italian sea taken by Fabrizio, and here’s his “acrostic thought”:

Beautiful day with an

Enjoyable party on the beach

And a fantastic sea

Clean and calm, wow I ‘m in

Heaven…

Fabrizio – 3Btele – ITIS Pininfarina

Federico’s “Flowers”

Posted by: laurarua on: June 4, 2009

 

In: Poets’ corner| Torino 1 Comment

Federico’s acrostic poem makes reference to the flowers of his garden:

          Fair

          Little

        rOse

          Wild

 wondErful

           Rife

           Smell

Federico – 3Btele – ITIS Pininfarina

Here’s Francesco’s acrostic poem. The creative caption has been assembled by Carlo and Francesco

Swallows fly in the blue sky

When the sun shines, the birds sing

Another spring day

Life is a sunny spring

Love makes butterflies joyful

Oh! a little flower

What is spring?

Francesco – 3Btele – ITIS Pininfarina

Spring: “SKIES” by Carlo

Posted by: laurarua on: June 2, 2009

 

Sometimes Iwould like to know the different

Kinds of skies and touch the clouds.

I would like to fly with multicoloured butterflies around the high

    trees or across the rainbows. And at the

End of the day go towards the horizon with the light of the sun

   setting in my eyes.

Sometimes I want to be free…

Carlo  -  3BTele – ITIS Pininfarina

School is almost over, the sun shines hot in the sky, Italian beaches are crowded with people… here’s  Simone’s acrostic poem about this period of the year:

Stay under the beach

Umbrella and make a

Nice castle of sand

Near

You!

Simone – 3BTele – ITIS Pininfarina

Giulian has expressed his feelings about “Springtime” in this acrostic poem:

Fragrant

Longlasting perfumes

Over a flood of

White daisies wheels

Equinox of spring

Rich in bright petals and their

Scents.

Giulian – 3Btele – ITIS Pininfarina

In: Daleszyce| Poets’ corner 1 Comment

Gregory, a student from Class 3a, has written and translated his own poem. I think it’s so full of deep thoughts, and so mature. Greg, congratulations. His new poem will be published on our blog soon.

smile, it’s your weapon

remember everyone
the nicest thing is memory
and nicer is to fogret scars

be yourself, don’t change, yourself is magnificent
don’t forget about me, please

when we’ll go in parade of friends
someday i’ll leave, but not from my fault
lying on white bed, swearing badly
althought smiling cheerfully
i’ll give you something beautiful and sad
words – don’t forget about me

love doggy, happy muzzle
kitty, that scratch hands
sun lovely bright

try love everyone, you can always be late
bend on grave and light up smile lovely

but do not cry for me
there is no one to cry for

Hi! My first name is Angelica and I am a student of Class 2d in Daleszyce. I’m interested in music. But I have been writing poems, too. I’m not a poetess and I will never be. But I simply love writing my thoughts on paper.The photo was taken by me in my garden.I hope you like it!

Spring.
Hey! Spring has come.
The first pasque-flower’s appeared in the garden.
Miss Spring’s covered the trees with new clothes of green leaves.
And did so much yesterday, though so young and so short.
The sunshine so bright and warm.
Busy bees buzzing in the yards
collecting sweet food from flowers in bloom.
Flying with it over the horses breathing the fresh air,
relaxing on the green meadows around.
We are all very happy that spring’s come,
walking very slowly, yet really merrily
but with her whole extraordinary beauty,
more original than that of summer.

 

A white pilgrim 

It’s four years since our John Paul II left for Heaven. Karolina from Class IId has written a poem. 

He travelled the world like a white snowflake in winter
and green little leaf in summer while directed by a strong wind of need.
His love of us was strong and very tender; in tears and laughter.
Surrounded by children in need, suffering from illnesses,
he embraced them with his helping hand.
It was him who was smiling comfortingly, sympathizing with us.
But he has gone and will never be back among us.
I have always felt his presence.
He has always been with me.
His teaching seems to be like light, hope and life – the earthly garden
in which I do want to live.

Here are Claudio’s picture and acrostic poem:

Sun is

Power: it

Rises and sets

In the sea late at

Night.  It brings

Good weather.

CLAUDIO    3Btele  – ITIS Pininfarina

jasmine shrub

Ty przychodzisz jak noc majowa,

biała noc, noc uśpiona w jaśminie,

i jaśminem pachną twoje słowa,

i księżycem sen srebrny płynie,

 

płyniesz cicha przez noce bezsenne

– cichą nocą tak liście szeleszczą –

 szepczesz sny, szepczesz słowa tajemne,

w słowach cichych skąpana jak w deszczu…

 

                        [Władysław Broniewski „Poezja”]

 

           

 

            Jak zamknąć kruchość chwili w twardych ramach słowa, by nic z niej nie uronić? Zebrane tu utwory, skreślone ręką naszych gimnazjalistów, są odpowiedzią na to pytanie.

            Rzecz nowa, więc ciekawa, pierwsza, więc ważna; przede wszystkim jednak inspirująca do kolejnych prób, zmagań z materią słowa i ulotnością chwili, która w tym słowie się zamyka i trwa.

            Pierwsze próby poetyckie, prozatorskie, gdy się ma kilkanaście lat, są niezwykle spontaniczne w swych młodzieńczych uniesieniach, autentycznym zachwycie, czegokolwiek by ten zachwyt dotyczył. I tak już jest, że wstydzimy się tych naszych wzruszeń,

więc chowamy przed ciekawskich wzrokiem. Zapominamy. Odnalezione

po latach trafiają do kosza…Tymczasem są wśród nich utwory skrywające talent. Warto

je zatrzymać, pokazać tym, którzy się na sztuce znają, i poczuć się, przynajmniej przez chwilę, poetą… W tym miejscu pragnę podziękować moim młodym twórcom za zaufanie,

za wytrwałość w pracy nad korektą swoich wierszy, opowiadań. Nasze warsztaty literackie były i dla mnie nowym, cennym doświadczeniem.

             Zaprezentowane tutaj utwory powstawały w różnym czasie, niektórzy pisali je, mając dziesięć, trzynaście lat. I dlatego trzeba na nie umieć spojrzeć oczami dziecka, które właśnie  odkrywa po raz pierwszy urodę dnia, bożonarodzeniowego drzewka, wartość przyjaźni. Samo, bez niczyjego udziału doświadczyło zachwytu, jakże wzruszającego prostotą

i autentycznością.

Trzeba było jeszcze zdobyć się na odwagę, by pokazać te, jakże prywatne, teksty, zgodzić się na publikację.

Uważny i inteligentny czytelnik będzie umiał spojrzeć na nie z właściwej perspektywy, a jeśli sam bywa poetą, choćby przez lekturę poezji, dostrzeże w nich coś więcej, a może zobaczy siebie, własne wzruszenia, podobne refleksje. Może pochyli się

nad nimi z zadumą… Jeżeli tak, to znaczy, że było warto.

 

                                                                                                                        J. Powałkiewicz

 

Poetry book

Mam na imię Piotrek. Znajomi mówią do mnie Misiek.

Interesuję się muzyką, gram na kilku instrumentach, takich jak keyboard, gitara.

Niedawno odkryłem  fotografię. Mam zamiar zostać w przyszłości zawodowym fotografem.

Moja  przygoda z poezją zaczęła się w 6 klasie szkoły podstawowej. Przez ostatnie półtora roku nic nie napisałem. A teraz znów tworzę. Kilka moich utworów związanych jest

z przemijaniem, dlatego że niedawno straciłem bardzo bliską mi osobę. Piszę również  

o miłości, jak wszyscy. Pomysły czerpię z życia, z utworów muzycznych.

 

Dlaczego wszystko, co otacza człowieka,

Jest takie, a nie inne ?

Dlaczego jabłko nie ma kształtu gruszki?

Czemu marchew nie ma koloru pietruszki ?

Co sprawia, że każdy człowiek jest inny?

Dlaczego inaczej niż ty patrzę na świat ?

 

Dobra nowina

 

Dobra nowina!

W pewnej szopie w Betlejem

Zrodził się syn Boga Przedwiecznego.

Powity w pieluchy leży w żłobie.

Sianko dla niego posłaniem,

Za strażników ma woły, baranki.

Przybyli pastuszkowie, nucą kołysanki.

Składają od siebie drobne podarki.

Do stajenki przychodzą również

Mędrcy trzej ze Wschodu powitać

Nowonarodzonego Syna Bożego

W ludzkim ciele…

 

 

Erotyk ze słońcem

 

Moje serce wielce się raduje,

gdy moje oczy widzą,

jak delikatne promienie słońca

biegają po twoich włosach.

Subtelnie spływając po twych policzkach,

nawiedzają twe usta.

Delikatnie zsuwają się coraz to niżej,

subtelnie muskając twe piersi.

Spływają po twej talii,

odwiedzając na krótko twe łono.

I tak, schodząc coraz niżej,

biegną wolniej, słabną.

A gdy już dotkną ziemi,

rozlewają się blaskiem i gasną.

Tak dzień umiera w zetknięciu z nocą.

Słońce biegnie za horyzont, widząc księżyc.

Tak i smutki ode mnie odchodzą,

Gdy widzę blask twej postaci.

 

Hierarchia ważności

 

Rzecz. Dla ciebie jest jak skarb.

Dla niego jest warta tyle,

co piasek rozsypany na plaży.

Jedna kropla wody dla mrówki to jezioro.

Dla ciebie taka kropla nie znaczy nic.

 

Śmierć jednej osoby

jest dla świata niewielką stratą.

Dla mnie jest końcem świata.

 

Kochać

 

Kocham…

Ludzie rzucają to małe,

wielkie słowo na wiatr, ot tak.

Tymczasem to odpowiedzialność

za druga osobę.

Kochać jest rzeczą ludzką.

Okazywać miłość można

Troską, rozmowami,

Bezgranicznym zaufaniem.

 

Marzenia

 

Ja to bym chciał leżeć

Pod niebem i lizać lody.

Chciałbym mieć bydła dwie zagrody.

Chciałbym mieć wszystkiego

Po uszy, abym nigdy nie zaznał

Głodu i pragnienia duszy.

Chciałbym wszystko, co zechcę,

Podane na tacy mieć.

Tonę lodów czekoladowych,

Hamburgerów i kołaczy.

Chciałbym prowadzić dostatnie życie,

Mieć willę w Argentynie i w Egipcie.

 

Nic nie jest wieczne

 

Dlaczego wszystko się rodzi, a potem umiera?

Dlaczego chmura wypuszcza krople wody?

Czy po to, żeby zniknąć w ziemi?

Dlaczego kwiat rośnie, otwiera się?

Czy po to, aby uschnąć?

Dlaczego warzywa rosną?

Czy po to, aby ktoś je zjadł?

Dlaczego dostajemy tyle od życia?

Czy po to, aby potem to stracić?

Czy to wszystko nie jest dziwne…?

 

Ta jedyna

 

Gdy odnajdziesz tę jedyną,

Bliską sercu dziewczynę,

Złap ja mocno i trzymaj

Przy swej piersi.

Na spacerze kup jej  bukiet kwiatów.

Wręcz pudełko lizaków.

Wyszepcz subtelnie kocham

Podmuchem wiatru i szumem deszczu.

Echo będzie jej to powtarzać.

Aż w końcu usłyszysz odpowiedź

I poczujesz radosne drżenie serca-

Pójdzie za nią wszędzie…

 

Za co warto kochać

 

Nie kochaj mnie za to,

Że jestem bogaty,

Bo kiedy stracę majątek,

Nasz związek się rozpadnie.

Nie kochaj mnie za to, że

Jestem piękny i młody,

Bo kiedy będę stary i brzydki,

Odejdziesz ode mnie.

Nie kochaj mnie za to, że

Jestem brunetem,

Bo kiedyś moją głowę

Pokryje siwizna,

A wtedy zostawisz mnie.

Nie kochaj mnie za to, że

Jestem wysportowany

I szybko biegam,

Bo z wiekiem kondycja mi spadnie,

A wtedy opuścisz mnie.

Kochaj mnie za to, jaki jestem.

Patrząc mi w oczy, zajrzyj

Do mojego serca.

Pokochaj mnie, bądź ze mną…

————————————–

Zakochanie

 

Kiedy nasze serce zostanie trafione

I przeszyte na wylot strzałą Amora,

Umysł odświeży się.

Ciało przenikną dreszcze.

Wtedy zrozumiesz, że w twym

Sercu jest ktoś jeszcze.

Muśnięcie wiatru

Powie wam, co to miłość.

Nazywam się Agnieszka Szumska. Jestem szesnastoletnią uczennicą Gimnazjum

w Daleszycach. Najchętniej czytuję Adama Mickiewicza i Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Już w podstawówce pisywałam opowiadania, teraz skupiam się przede wszystkim na poezji. Charakterystyczne motywy mojej „twórczości” to wojna, bieda i śmierć.

W swoich wierszach zamykam też ciepłe uczucia- gdy piszę tylko we własnym imieniu

i tylko o sobie.

Chciałabym naprawić świat, bo taki mi się nie podoba, jak Leśmianowi, o czym napisał

w balladzie  „Dziewczyna”:

„Nic – tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!
Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?”

 

Spowiedź

 

Proszę, wybacz mi.

Moją lekkomyślność.

Boże, wybacz mi,

Oślepiła mnie władza.

Zapomnij wszystko-

Podniesienie ręki,

Zburzenie pokoju…

Piąte nie zabijaj!

Lecz za późno, Panie.

Ogień wznieciłeś – od ognia zginiesz,

Zabierałeś życie – już je straciłeś.

 

 

Koszmary

 

Koszmary

Niszczą mój sen

Boję się że jutro nigdy nie nadejdzie

 

Koszmary 

Odwiedziny śmierci i zagłady

Co dzień umieram i co dzień się rodzę

 

Koszmary

Walka dobra ze złem

To tu kończy się nadzieja

 

Koszmary

Zaciera się granica między rzeczywistością a snem

 

 

Nadzieja

 

Może nie wierzyłeś

gdy ją zabijałeś

Czy wiesz że życie

kończy się na ziemi

Lecz nie przez strzał

tylko przez potępienie

Czy wierzysz że ona

spotka cię w innej przestrzeni

Ona nigdy nie wybacza

Nigdy nie umiera

 

 

Nawrócenie

 

Tańczysz na wietrze,

śmiejesz się z ludzi.

Życie jest krótkie i całe twoje.

Chodź za mną, jeżeli

Chcesz zobaczyć miłość w objęciach nienawiści,

I świętą ciszę tłumioną przez krzyk.

Synowie Kaina zabijają anioły.

Oni żyją tylko po to, by umrzeć.

Czy widziałeś kiedyś coś takiego?

Czy patrzyłeś kiedyś śmierci prosto w oczy?

Idziesz pod wiatr,

ludzie śmieją z ciebie.

Nie jesteś panem swego życia.

 

 

Życiowe błędy

 

Patrzysz w lustro

i widzisz tę samą twarz

raniła zabijała łamała serca

brakuje jej sumienia

brakuje sumienia

brakuje sumienia

Choć tyle lat minęło

ty wiesz że nic się nie zmieniło

łzy wyschły

a serce z kamienia

 

 

Moja codzienna śmierć

 

Umarłam lecz obudziło mnie wołanie

Żyłam lecz zasnęłam znudzona ciszą

Krzyk ciągle milczy w moim sercu

Chce się uwolnić lecz rozsądek go zamyka

Niesprawiedliwość jest tam gdzie są ludzie

Chciałabym krzyczeć przeciwko wam

lecz kto mi uwierzy

Umarłam wśród niewinnych dzieci

i burzy pocisków

Umarłam z głodu suszy i zimna

Umarłam niezauważalnie

 

 

Śmierć

 

Idzie Śmierć wolno

Czarna smukła wręcz niewinna

Patrzy w serca

Idzie smutna

Śmierć nie cieszy się gdy zabija

Nigdy nie przyzwyczaiła się do bólu

Idzie zamyślona

Nie to nie jej wina

To kolejny raz człowiek pokonał człowieka

Zatrzymała się

Spojrzała na krzyż na rozstaju dróg

tylko Śmierć jest nieśmiertelna

Nazywam się Karolina Gałuch. Mam 15 lat. Pochodzę z niedużej miejscowości, z Borkowa.

Zainteresowałam się poezją w szkole podstawowej. Napisałam, wzorując się na innych poetach, wiersz, aby wziąć udział

w konkursie. To zachęciło mnie do pisania dalej.

Ta sama sytuacja powtórzyła się potem w gimnazjum, znowu wysłałam wiersz na konkurs.

Teraz piszę w wolnych chwilach. Chciałabym częściej bywać poetą, a więc więcej pisać, lepiej.

 

Cudowny pielgrzym

 

Jak płatki śniegu, jak listek zielony

tak On podróżował po świecie.

 

Kochał nas wszystkich mocno i czule.

Śmiał się i płakał.

Chore dzieci do siebie przytulał, pomagał.

 

To On nas rozpieszczał, śmiał się i

współczuł.

Dziś Go już nie ma…

Nigdy nie będzie.

 

Zawsze czułam Jego obecność.

Jest cały czas ze mną.

Jest światłem. Nadzieją. Życiem

i ogrodem , na który patrzę.

J chce mi się żyć.

 

Dom

 

Dom – rodzinny, ciepły.

Dom – schronienie dla mnie, dla Ciebie.

Dom – do wszystkich zawsze uśmiechnięty.

Dom – który cieszy się zgodą.

Dom – jego spokój.

Dom – miłość, miejsce dla ciebie.

 

Nadszedł

 

Nadszedł czas spokoju.

Nikt nie zakłóca ciszy.

Tylko świergot ptaków.

Płacz rosy nad ranem.

Wiatr cicho szumi.

 

Smutek utonął w ciszy

oczekiwań, nadziei.

 

Ptaki wołają  radością.

Nadszedł czas spokoju…

 

Pory roku

 

Przyszła jesień późnym wrześniem,

zmienia kolor drzew.

Wszystko złote i czerwone jest.

 

Lecą liście z drzew,

ptaki odlecą gdzieś,

gdzie nie płacze deszcz

i gdzie ciepło jest.

 

Przeszedł październik, listopad

 I ziemię przytuliła

Zima sroga i biała, cudowna.

 

Po niej wiosna deszczem poi

wrzosy, fiołki i konwalie,

 Czujesz jak pachnie?

 

Lato…słońce, słońce gorące

promienne i pachnące.

 

Witam, mam na imię Mateusz i jestem uczniem gimnazjum im. Jana Pawła II w Daleszycach.
Z poezją spotkałem się, gdy miałem 12 lat… Wtedy właśnie napisałem swój pierwszy wiersz. Teraz, choć mam już lat 15, ciągle „trwam” w poezji. Piszę dla ukojenia duszy. Poezja dostarcza mi czegoś, czego nie potrafię opisać… Nie zamierzam w przyszłości zostać poetą, lecz dobrze mi z tym, że ciągle tworzę wiersze, na które patrzę z dumą. Często zdarza się tak, że tworzę prawie nieświadomie, ale właśnie wtedy wychodzą mi najlepsze utwory. Cieszę się,  że mam talent, bo pisanie wierszy jest niewątpliwie talentem. Moje poetyzowanie pomaga mi w nauce, zwłaszcza języka polskiego.
Mam nadzieję, że moja przygoda z poezją potrwa jeszcze chwilę…

 

 

Gdy czujesz się przegrany

Kiedy przychodzi chwila zwątpienia,
Kiedy przyjaciel okazuje się fałszywy
I zostajesz zupełnie sam,
Poczuj chęć bycia potrzebnym.
Sam zacznij potrzebować.
Mimo porażki nigdy się nie poddawaj, 
Bo po tym poznaje się mistrza ,
Przez dążenie do zwycięstwa. 
Stań się silniejszy i lepszy,
Ale nie lepszy od innych, lecz od samego siebie.
Walka z samym sobą jest najtrudniejsza.
By nauczyć się wygrywać,

Należy pogodzić się z goryczą porażki.

Kiedy przyjdzie czas

Tej nocy
kiedy srebrny ptak księżyca
ukradł ostatni kolor z mych snów
czułem się jak kamień rzucony na dno oceanu
Błądząc
we własnym umyśle 
myślałem
czy jest dla mnie jakaś szansa
na lepsze życie
Na życie w miłości 
bo bez niej
bez pani losu nie ma nic
Wszystko jest puste i bez wartości
Podziwiając pasterza nocy
zasnąłem z wątkiem nadziei

Liść

Ujrzałem go jak tańczył z obłokiem w przestworzach
unosił się jak gdyby nic nie ważył
Wpatrywałem się w ruchy mistrza akrobatyki
Unosząc się na fali ciepłego wietrzyku
biegał po łąkach niebieskich
A ja ciągle zapatrzony w jesienny liść
popłynąłem w rzece myśli
wiedząc że cudowna podróż mych oczu śladami małego listka
musi się kiedyś skończyć
lecz wtedy nie chciałem o tym myśleć
liczył się tylko on i niebo po którym stepował.

Oni

Wytrzymam choć ciągle poniżają
Będę wolno szedł choć poganiają 
Bo ja wiem że nade mną władzy nie mają
Nie chcę oglądać tego co ciągle widzę
Nie mogę i się za nich wstydzę
Brzydzę się mojej nienawiści
I obłudników bo dyktują jak myśleć
I tych co chcą manipulować moją agresją.

Po co?

Często się zastanawiam ile posiadamy niepotrzebnych rzeczy
Po co mi kamień skoro nie jestem bandytą? 
Po co niepotrzebne słowa, przecież nie chcę nikogo zranić
Dlaczego  zabijamy się nawzajem?
Po co nam miłość skoro nie potrafimy kochać?
Po co to wszystko?
Ciągle trwa pogoń za kasą pozycją rzeczami

Strach

Bojąc się czegoś, czego nie widzimy 
Tak naprawdę boimy się samych siebie.
Wytwór naszej cudownej wyobraźni 
Tak naprawdę istnieje tylko w naszych umysłach.
Pojawia się wtedy kiedy chce
Stajemy się lepszymi ludźmi w obliczu strachu

Chodząc po księżycu

Myślami stąpam po księżycu mej duszy 
 serce staje się coraz cięższe
powoli schodzę na dno życia
 widzę jednak światło
 
coś za mną stąpa
coś mnie obserwuje
coś jest moim przeznaczeniem

miłość prowadzi mnie za rękę
ślepa miłość

Proszę pójdź za mną
idź moimi śladami
ale inną ścieżką
nie budź śmierci

śmierć ma czarne oczy
śmierć ciągle szuka
ma ciche szlaki
którymi po nas idzie
sieje zdradę zniszczenie
pustkę
nikt nie zostaje 

Smyczkowa symfonia

Czuję jak biega po strunach
Słyczę jak szepcze do ucha
Budzi me zmysły
Moc w nim drzemie 
Potęga w nim jest …
On sam dla siebie…
smyczkiem maleńkim
Ciemność i jasność
Cisza i hałas
To wszystko jest w nim

Muzyka

Biegnę za nią od kilku nocy
Ale dogonic nie mogę
Bo któżby schwycił jej brzmienie
Kto stanąłby na jej drodze…
Jest w nas takie miejsce …
Gdzie sie zatrzymuje
By zatrzymać czas

Moja muza

Tyś mym szczęściem, żalem
Jakże piękna szata twoja
Choć nie widzę ciebie wcale.
Wielbię cię i nienawidzę
Kocham i przeklinam
Słowo ty moje

Dla Ciebie

 

Jak róża czerwona

W swe piękno bogata

Uschnie przeminie

Jeszcze tego lata

I słońce potężne

Kuszące swym blaskiem

Gdy przyjdzie jego czas

Zasłabnie i zgaśnie

I księżyc świecący pośród ciemnej nocy

I chmurki płynące beztrosko po niebie

I one kiedyś przeminą

Zabraknie nam siebie

Bo wszystko przemija

Ludzie świat i gwiazdy na niebie

Dlaczego tak musi być

- nikt tego nie wie

Lecz róże i słońce i gwiazdy na niebie

Niech przemijają ja chce tylko Ciebie

I czy ja będę na Ziemi

Czy ja będę w Niebie

Wciąż będę żyć

Będę trwać DLA CIEBIE

 

 

 

***

Jest taki kwiat jak wiosenne zorze,

Pełen blasków i wiośnianych tchnień,

Rwać go można tylko o rannej porze,

Miłości kwiat jak wschodzący dzień,

Zerwij kwiat! Korzystaj z błogiej chwili!

Z uroczą młodością miłość bierze ślub!

Nim słońce życia ku zachodowi się pochyli,

Nim gorące serce zmrozi zimny grób-

Korzystaj z lat, rwij miłości kwiat!

 

Poranek

 

Ranek mglisty przywitało słońce,

Nikt ze snu obudzić się nie chce.

Pora wstawać- mówią promienie,

Które rażą jak ognia płomienie.

Wstać rano i uniknąć spóźnienia,

Taka błahostka, a nie do spełnienia.

Siedmiodniowa męka na nas już czeka,

Tylko podczas snu od niej się ucieka.

***

To ludzie są źli

Każdego dnia wzbijam się

Ponad dachy i chmury

Do błękitu z domieszką zieleni

Lewituję by poznać to

Co w sercach ludzi siedzi

 

Widzę serca twarde jak skały

Tych skruszyć się nie da

Są też serca prawdziwe

Przyjazne i bez skazy

Te które dają nadzieję

 

Przecież świat nie jest zły

W nim nie wszystko

Jest czarne lub białe

Jest jeszcze czerwień

Ta niesie miłość

 

Tylko co z sercem sczerniałym

 

Mój okręt

 

Gdy tonęłam w smutku oceanie

Ty rzuciłeś koło pocieszenia

Potem dałeś miłość i oddanie

Rozjaśniając szare chmury nieba

 

Twoja miłość jak latarnia morska

Pokazała drogę wybawienie

Do twych ramion spokojnego portu

Gdzie znalazłam szczęście no i Ciebie

 

Już nie boję się burz zawieruchy

Okręt mój bezpiecznie cumuje

Tuż przy Twoim w porcie zwanym szczęściem

Miłość twa przed smutkiem go pilnuje

 

 

***

Z Twoją małą pomocą

Na raty się zabijam

Na Twoją małą prośbę

Szczęście znów omijam

Znikam powoli

Wiesz co czuję?

Wiesz jak boli?

Krzyczę szeptem

Bólowi zadaję ból

Oczy bez barwy

Słowa obłędne

Co źle zrobiłam?

Myślę kim jestem

A może już nie jestem?

Może tylko byłam?

 

***

Ja nie chcę wiele

Nie możesz być ze mną

Bądź mym przyjacielem

Bądź blisko

Usiądź obok

Niech słowa płyną

Ja nie chcę wiele

Ale chcę Cię kochać

Nie chcę uczuć chować

Proszę nie wymagaj

Bym kochać przestała

Nazywam się Marzena Krzysiek. Mam 15 lat. Chodzę

do Gimnazjum im. Jana Pawła II w Daleszycach. Lubię aktywne życie- jeżdżę na rowerze, śpiewam, gram w piłkę nożną…piszę wiersze.

Moja przygoda z poezją zaczęła się całkiem niedawno,

bo niespełna dwa lata temu. To nie są wiersze, lecz wierszyki, ponieważ piszę je dla dzieci. Zapewne niektórym wyda

się to dziwne, lecz ja właśnie poprzez taką poezję spełniam

się duchowo, w takiej twórczości czuję się na swoim  miejscu.

 

Choinka

 

Stoi w samym rogu,

tuż obok kominka.

Na sam widok drzewka

cieszy się rodzinka.

Pięknie ozdobiona

w bombki przystrojona,

zielona i pachnąca,

radość rozdająca

Z samego je szczytu

spływa blask srebrzysty.

To gwazda betlejemska,

niesie szczęście wszystkim.

A tuż pod choinką

prezentów jest moc

którymi się obdarzamy

w tę szczególną noc.

 

Misio

 

Gdzieś na strychu w pudle starym

leży misio zaniedbany.

Taki mały, różowiutki,

ukurzony, okrąglutki.

Nie ma misio właściciela.

Kto się misiem zajmie teraz?

Może Kasia weźmie misia.

Może Arek, Zosia, Krysia.

Nikt naszego misia nie chce.

Może Ania?

Ona zechce!

Ania misia wnet wyprała,

pzszywała, pokochała.

Teraz nie chce mieć innego.

Tylko tego jedynego.

 

Tęsknota

 

Kiedy ciemność już się zbliża,

kiedy kończy się już dzien.

Patrzę w okno i w oddali

widzę gwazdy i twój cień.

Wtedy serce bije mocniej,

jakbyś przy mnie tutaj był.

I już wiem, że na zawsze

pozostaniesz w sercu mym

 

Pan dyrektor

 

Pan dyrektor człowiek twardy,

mieć z nim matmę to nie żarty.

Wciąż ułamki i wartości,

przybliżenia i wartości.

Trzeba się wszystkiego uczyć,

bo inacze wstawi bucik.

No a kiedy uż się wpadnie

to z tym uczniem wiekla biada.

I sumienia ma wyrzuty,

bo w dzienniczku tylko buty.

Same buty i nic więce,

aż się łza nam w oku kręci.

Ale i tak go lubimy,

bo jest dla nas bardzo miły.

I poczucie ma humory,

jest co opowiadać w domu.

Wpatrywać się w niego

jaksroka w kość mamy,

bo jego zdaniem tak lepiej “kumamy”.

Pan dyrektor człowiek twardy,

mieć z nim matmę to nie żarty.

                                     Wspomnienia           

                     

                           Kilka wersów

                             I wspomnień

                   Kilka niemiłych przygód

                   Moje życie moja bajka

                             I temat o życiu

 

                     Brak czasu na miłość

                     Zbyt wielu wrogów

                     Trochę przejść już było          

                       Zbyt mało powodów…

            

            Zrozum…to nie czas na refleksje

                Średniowiecze już było

              Dziś niemodna jest miłość

       Zegar nadal tyka o nas nie ma mowy

                       

                       Dziś już jesteś wolny

                 Bo po prostu Cię nie ma

                  Ból…lecz historia skończona

                   Koniec…to tylko przygoda  

 

 

                         Dzieciństwo 

 

                       Idę donikąd …  

                    Spotkam tam kogoś?

                    Chwytam za klamkę…

                      Zamknięte…Dlaczego?

 

                     Słyszysz? To cisza kołysze.

                        Zamykam oczy…ciemność.

                               Cofam się i nagle…

 

                      Słyszę cichy szept…

                          To płacz dziecka.

                          Podchodzę…otwierają się

                               I sen się kończy…

 

 

                         Pytanie       

 

               Zastanawiasz się

                   Co zyskałeś?

                   Co straciłeś?

               Ile popełniłeś błędów?

 

                 To było wczoraj.

                 Zyskaj zaufanie ludzi,

                 Podaruj radość innym,

                 Żyj beztrosko!

                     

                Dlaczego milczysz?

                Łzy? Ból w sercu?

                Może nie potrafisz?

 

                  Przeżyj to razem ze mną,

                  Zapomnij o ranach,

                  Idź dalej przez życie,

               I kochaj wciąż od nowa…

Grzegorz - one on the left

 

czy myślisz że wszystko jest przepowiedziane?

czekasz na koniec świata jak na zbawienie?

zastanów się przez chwilkę, przyjacielu

możesz się śmiać lecz  to nie jest zabawne

 

chcesz? skończ ten świat

naciśnij  czerwony guziczek

wklepujesz kod dostępu – twoja wola

jeszcze mamy czas

 

a jeśli skończysz świat, lecz nadal będziesz żyć?

koniec świata nie oznacza końca twojego życia

odbezpieczasz przycisk – jak wolisz

mamy tyle czasu, ile chcesz

 

zastanów się nad tymi, którzy nie chcą końca świata

o matkach i i ch dzieciach, o maturzystach czekających na wyniki

zaraz wciśniesz – jak koniecznie już musisz…

to już ostatnia chwila

 

teraz się nie śmiej przyjacielu to nie jest zabawne

wciśniesz i co? skończysz świat jako człowiek nie jako Bóg

pomyśl jescze przez chwilkę o ludziach tułaczących się na tym padole

przecież do nich tak naprawdę przez tę ostatnią chwilę nie należysz…

 

palec ci drży – uważaj bo wciśniesz przez przypadek

no więc, wciskamy, czy nie? no, słucham?

czy to już ostatnia chwila? czy dasz światu jeszcze jedną lub dwie?

czy już na pewno jesteś zdecydowany?

 

to już maturzyści się nie dowiedzą czy zdali

matki nie będą musiały już się nikim martwić

kochankowie przestaną kochać

żołnierze złożą broń

 

jakaż to ironia czyż nie?

taki świr jak ty może zniszczyć świat jednym palcem

taki pajac znający kilka zasranych cyferek może zrobić armagedon!

hej, ja tylko żartuje… ale ostroż…

Biały pokój, a on w łóżku

Cholerstwo gra wysokie e

Czy to już..? Tak? Nareszcie?

To koniec jego padołu?

 

Teraz przenieśli go

Do lodówki wraz z innymi

Formalności niepotrzebne

Przecież to siwy karzeł

 

Złożą go na placu kochanym

Pod drzewem kochanym płaczącym

Drzewo kochane drzewo samotne

Drzewo bez cienia bez schronienia

 

I złożą go w dole

Przysypią garścią piachu

Przykryją go marmurem…

I już zapomną?

 

Potem wyjdzie wyleci czy nie

I tak to nieważne

Ważne szkiełko kochane we mgle

Ważne to drzewo kochane, samotne

 

Postawią kwiaty, westchną

Zapalą szkiełko uśmiechnięte

Staną nad jego marmurem

Powiedzą słowo i… odejdą

 

Przyjdą za rok, myśli sobie

Nadzieja matką głupich!

Czyżby zapomną o zielonym marmurze?

Zapali ktoś na nim szkiełko kochane?

 

Mijają go inni zapominalscy

Nikt nie zapali szkiełka kochanego

Nie wyczyści marmuru z imieniem?

Nikt nawet go nie przeczyta!

 

Szkiełka pękły wbijając się w niego

Marmur stracił swój blask dekady temu

Zaległ liśćmi z innych drzew kochanych

Przetarta ścieżka zarosła tak bujnie

 

Jednak zamknięte oczy ujrzały

Szkiełko kochane na marmurze

Lecz to nie oni postawili nie ci co żegnali

Tylko jeden mały z odznaką na sercu..

Ach, głupcy…

Czyżby starczyło za wszystek wasz

Żywot jeden wszelki ruch kobity ponętnej?

 

Jeden słowo, a leżyta posłuszne jako psy

Jeden gest, a buty liżeta jako smakołyk

 

Jedna melodyja do zaklęcia wszystek bestyi Otchłani

Ujarzmić i jako zabawkę dziecięcą tarmosić

Za uszami skrobać – Kocham Cię, ma Pani!

Hi hi hi – cóż to kocham?

 

Nie znam takiego słowa

A ty znasz? Pamiętasz?

Czy może… gesty, słowo i melodyję?

Jolanta Powalkiewicz – a Polish teacher about the poems below.

June 28, 2009 by bozenakraj | Edit

jasmine shrub 

Ty przychodzisz jak noc majowa,

biała noc, noc uśpiona w jaśminie,

i jaśminem pachną twoje słowa,

i księżycem sen srebrny płynie,

 

płyniesz cicha przez noce bezsenne

– cichą nocą tak liście szeleszczą –

 szepczesz sny, szepczesz słowa tajemne,

w słowach cichych skąpana jak w deszczu…

 

                        [Władysław Broniewski „Poezja”]

 

           

 

            Jak zamknąć kruchość chwili w twardych ramach słowa, by nic z niej nie uronić? Zebrane tu utwory, skreślone ręką naszych gimnazjalistów, są odpowiedzią na to pytanie.

            Rzecz nowa, więc ciekawa, pierwsza, więc ważna; przede wszystkim jednak inspirująca do kolejnych prób, zmagań z materią słowa i ulotnością chwili, która w tym słowie się zamyka i trwa.

            Pierwsze próby poetyckie, prozatorskie, gdy się ma kilkanaście lat, są niezwykle spontaniczne w swych młodzieńczych uniesieniach, autentycznym zachwycie, czegokolwiek by ten zachwyt dotyczył. I tak już jest, że wstydzimy się tych naszych wzruszeń,

więc chowamy przed ciekawskich wzrokiem. Zapominamy. Odnalezione

po latach trafiają do kosza…Tymczasem są wśród nich utwory skrywające talent. Warto

je zatrzymać, pokazać tym, którzy się na sztuce znają, i poczuć się, przynajmniej przez chwilę, poetą… W tym miejscu pragnę podziękować moim młodym twórcom za zaufanie,

za wytrwałość w pracy nad korektą swoich wierszy, opowiadań. Nasze warsztaty literackie były i dla mnie nowym, cennym doświadczeniem.

             Zaprezentowane tutaj utwory powstawały w różnym czasie, niektórzy pisali je, mając dziesięć, trzynaście lat. I dlatego trzeba na nie umieć spojrzeć oczami dziecka, które właśnie  odkrywa po raz pierwszy urodę dnia, bożonarodzeniowego drzewka, wartość przyjaźni. Samo, bez niczyjego udziału doświadczyło zachwytu, jakże wzruszającego prostotą

i autentycznością.

Trzeba było jeszcze zdobyć się na odwagę, by pokazać te, jakże prywatne, teksty, zgodzić się na publikację.

Uważny i inteligentny czytelnik będzie umiał spojrzeć na nie z właściwej perspektywy, a jeśli sam bywa poetą, choćby przez lekturę poezji, dostrzeże w nich coś więcej, a może zobaczy siebie, własne wzruszenia, podobne refleksje. Może pochyli się

nad nimi z zadumą… Jeżeli tak, to znaczy, że było warto.

 

                                                                                                                        J. Powałkiewicz

 

Poetry book 

 

ach, czemuż to tak fajnie?

ach, czemuż tak wspaniale?

ach, świat jest piękny, piękny!

cudownie!

 

groteskowo podskakuje jak mała dziewczynka,

biegam delikatnie niczym łania,

osuwając się jak obłok pary na kruchą trawkę,

wszędzie tak kolorowo, pięknie…

 

ach, czemuż tak pięknie?

ach, czym sobie zasłużyłem?

chrupię jabłuszka czerwone, soczyste,

popijając kryształową wodą

 

ach, czemuż tak bogato?

ach, czemuż tak pięknie?

ach, czemuż tak wspianiale?

ach, czemuż tak samotnie…?

O SOBIE…

 

Nazywam się Agnieszka Pacierz. Chodzę do klasy II c,  gimnazjum im. Jana Pawła II w Daleszycach. Uwielbiam chodzić na długie spacery w spokojne miejsca, z dala od ludzi i hałasu.

Moim ulubionym zajęciem i pomysłem na spędzenie wolnego czasu jest właśnie pisanie, głównie opowiadań. Nieraz są one krótsze, innym razem dłuższe.

To pomaga mi oderwać się od szarej  rzeczywistości i zapomnieć o problemach.

Zaprezentowane tu opowiadanie należy do moich ulubionych.

 

Narodziny przyjaźni

 

Piętnastoletnia Ola była jedynaczką, mieszkającą wraz z rodzicami

w małym, jednorodzinnym domku z dużym ogródkiem, w którym razem

z matką siały i sadziły kwiaty.

     Nie miała żadnych przyjaciół. Było jej z tym źle. Czuła się samotna.

Nie mogła przecież o wszystkim rozmawiać z rodzicami.

Od kilku miesięcy marzyła o małym piesku, z którym wychodziłaby na spacery, biegała.

Mówią, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka.

Pewnego wieczoru postanowiła porozmawiać o tym z rodzicami.

- I co wy na to? – zapytała.

- Córuś, ale kto będzie się nim zajmował, wychodził na spacery, karmił…

- Ja, mamo.

- A jeśli zapomnisz? – zapytał ojciec.

- Wy wciąż myślicie, że ja mam 10 lat, a tymczasem, już dorosłam, nie jestem                                           dziesięcioletnią, rozpieszczoną i nieodpowiedzialną dziewczynką.

- My to wiemy – dodał ojciec.

- Tak? To czemu mi nie ufacie?

- Ufamy, tylko… – przerwała matka.

- Tylko co? – spojrzała na nich.

- Uff… no, zastanowimy się nad tym. Daj nam trochę czasu – poddała się matka i popatrzyła na ojca.

- Obiecujecie? – zapytała niepewnie.

- Tak, obiecujemy – dodał ojciec.

- Dziękuję – uśmiechnęła się i wybiegła do szkoły. Cały czas myślała o tym,

co powiedzieli rodzice.

Mijały dni. Ola już dwa razy była w przyszkolnym schronisku, by obejrzeć psy. Wszystkie jej się podobały, dlatego miałaby kłopot z wybraniem jednego z nich. Pewnego dnia, wracając ze szkoły przez park, usłyszała jakieś przeraźliwe wycie. Natychmiast ruszyła w tę stronę. Ujrzała małego kundelka przywiązanego do drzewa. Ostrożnie do niego podeszła.

- Cześć, piesku. Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy – delikatnie rozwiązała sznur. – Zabiorę cię do domu. Biedactwo, kto cię tutaj zostawił? – wzięła go na ręce

i zaniosła do domu. Już od progu usłyszała:

- Co ty tam masz?

- …y… pieska- odpowiedziała zmieszana.

- Jak to? – dociekała matka.

- Znalazłam go…

- Gdzie?

- W parku. Biedaczek był przywiązany do drzewa. Nie mogłam go zostawić…

- Ale córuś, nawet nie wiesz, czy jest zdrowy. A może go ktoś teraz szuka?

- Mamo, po pierwsze, to wezmę go do weterynarza, a po drugie, jeżeli ktoś

by go chciał, to nie przywiązałby go do drzewa. Zrozum.

- Córciu…

- Spójrz w jego oczy – czarne, małe i błyszczące oczka, patrzyły na wysoką kobietę. W końcu uległa temu bezbronnemu stworzeniu.

- Masz rację . Ale musisz zabrać go do weterynarza. Tylko porozmawiaj

z ojcem. I daj mu jeść…

- Dziękuję – cmoknęła ją w policzek i nalała na mały spodeczek letniego mleka. Zlękniony psiak chlipał tak głośno, że było go słychać w przedpokoju.

Później zabrała go do weterynarza, a wieczorem porozmawiała z ojcem, który ujrzawszy pieska, zgodził się, by pozostał w domu. Tym bardziej, że kundelek tryskał zdrowiem.

Następnego dnia po szkole Ola zabrała pieska na długi spacer do parku.

- Jak cię nazwać? Hm? – mówiła do psiaka, który merdał ogonkiem, biegając wokół jej nóg.

- Hm… może Reksio? Albo Borysek? A może po prostu…

- Dunaj! – usłyszała za plecami krzyk. Odwróciła się szybko i ujrzała wysokiego chłopaka biegnącego w jej stronę. Szybko chwyciła psa i stała bez ruchu.

- Dunaj, piesku! Znalazłem cię, nareszcie… chodź… – wyciągnął ręce.

- Zaraz, zaraz! – zaprotestowała Ola – Kim ty jesteś?! A w ogóle, to zostaw mojego psa! – wykrzyknęła Ola.

- Jak to… twojego? To mój Dunaj.

- O nie, na pewno nie, to pomyłka.

- Nie! Zaginął mi wczoraj, zostawiłem go i… uciekł.

- Acha, i sam przywiązał się do drzewa?

- Jak to… do drzewa… – zbladł, a czarne, długie włosy opadły mu na czoło.

- Znalazłam go przywiązanego do drzewa, przeraźliwie skamlał. Jak mogłeś?!

- To nie ja…

- Akurat!

- Naprawdę… – spojrzał na nią błękitnymi oczami, a ona zaczynała mu wierzyć.

- Więc kto…

- Pewnie mój jedenastoletni brat. Nie lubił Dunaja. Jeszcze to, wczoraj…

- Co?

- A, pokłóciliśmy się.

- Przykro mi. Więc to naprawdę nie ty?

- Naprawdę.

- Przepraszam. Źle cię osądziłam.

- Nic nie szkodzi, a tak w ogóle – wyciągnął rękę – jestem Tomek.

- Ola. Miło mi – podała mu rękę.

- Mnie też. Co będzie z psem?

- Nie wiem. Przywiązałam się do niego.

- Ja też, więc co?

- Może… jeden dzień u mnie, jeden u ciebie?

- Dobry pomysł, tylko…

- Tylko co?

- Mój brat.

- Poradzisz sobie z nim, jest w końcu młodszy. Swoją drogą cwaniak z niego.

- Jak to?

- Wiedział, jaki jest twój słaby punkt.

- Masz rację. Pogadam sobie z nim. Roześmiali się i usiedli na pobliskiej ławce.

Rozmowa coraz bardziej im się podobała, coraz bardziej ich łączyła. Bawili

się z Dunajem.

Pies jeden dzień był u Oli, drugi u Tomka.

Coraz częściej wychodzili razem na spacery, spotykali się, razem biegali.

            Spełniło się marzenie Oli. Oboje bardzo się polubili i zostali najlepszymi przyjaciółmi.

Nazywam się Aneta Piróg. Mam 14 lat i chodzę do klasy II Gimnazjum w Daleszycach Mieszkam w Trzemosnej. Bardzo lubię śpiewać i grać w koszykówkę. Moje pierwsze wiersze powstały, gdy miałam zaledwie 6 czy 7 lat. Były to zwyczajne rymowanki, jednak zawsze odnajdywałam w nich coś, co było moje. Teraz już moja poezja jest bardziej poważna Piszę pod wpływem uczuć i tego, co tak naprawdę skrywam w swoim sercu.

 

 

Bezsenność

 

Sama jak

Księżyc na niebie.

Idę ulicą

I słucham…

Koncertu wiatru, szumu ptaków

Róży i fiołka.

Patrz!

Zasnęły gwiazdy

Znużone błądzeniem.

Też szukam drogi.

Tak długo się snuję,

Doświadczam uroków życia….

 

Moja konstatacja

 

Idę chodnikiem,

Patrzę na świat.

A on i tak,

Był i jest, jest i będzie

- flegmatyczny.

Beznadziejność człowieka.

Biel- już nudzi.

Nudne poranki,

Monotonne zmierzchy.

Idę dalej…

Tablica ogłoszeń:

,,Zamalować pustki

Czarną farbą. Pilne!’’

Pierwsza?

Nowy cel!

Lecz tyle przeszkód…

Ominę, podołam, wygnam.

Czytam dalej…

,,Wykonane,

Od zawsze nieaktualne’’

Szklanka wody

 

 

 

Przezroczysta jak woda.

To moja obecna twarz.

Staję się duchem…

duchem, który patrzy

i widzi wszystko.

Obserwuję ludzi,

ich gestykulację, mimikę

zdesperowanie, melancholię.

Do szklanki wlewam

   sok-

sok wonią cytrusów pachnący.

Wszystko się zmienia.

Czuję radość i…

harmonię natury.

Do szklanki wlewam

   mleko-

świat jak biały kruk,

nadzieja na lepsze dziś

czy na lepsze jutro.

I znów czuję radość i…

harmonię natury.

A teraz rozterka:

czy czarna kropla

zburzy moją aurę?

Zepsuje to…

co stworzyłam?

Odczuwam strach,

wykonuję ruch…

 

Otworzyłam puszkę Pandory.

Zostały tylko wspomnienia.

 

Teraźniejszość

 

 

Dzisiejszy świat – wrogość

Dzisiejszy świat – niebezpieczeństwo

i brak zrozumienia.

Tylko tyle,

tylko tyle…

albo aż tyle.

Bo to wszystko

to totalny slogan.

Świat zapisany ołówkiem

na kartkach historii

Bezsłowna dyskusja wieków.

Oczywistość…

Gdzież tolerancja i pomoc?

Liczę się ja…

mój wygląd, strój, fryzura.

 

Człowieku, żałosny jesteś…

 

Człowieku, nie jesteś doskonały.

Twoje życie to otchłań Hadesu.

Człowieku, nie jesteś doskonały.

Dźwigasz błędy swego życia.

Człowieku, nie jesteś doskonały.

Doskonałość to nie twoja cecha.

 

Życzenie

 

Melodyjnie stłumione wołania

Coraz ciszej…

I ciszej.

Słyszę bicie serca.

Czemu nic nie mówisz?

Ta cisza zabija

Użyję grzmotu.

Z nim się przebudzisz

I powtórzysz…

Usłyszę tylko,

Słowa dwa,

Zaklęte

I zaróżowi się świat.

Znów wołam…

Coś słyszę…

Nie…

To tylko echo.

Prezentacja

Mam na imię Monika. Chodzę do trzeciej klasy Gimnazjum w Daleszycach. Jestem energiczną nastolatką. Potrafię być bardzo spontaniczna. Niektórzy uważają, że jestem

szalona i  zwariowana. Kochają moje pomysły i mój uśmiech. Co lubię? Przede wszystkim piłkę ręczną. Pisanie zaś to mój pamiętnik. Czytając moje wiersze, rozmawiasz ze mną.

Chędożę cały Boży świat,

To on zaczął, lecz to ja skończę…

 

Nie spocznę, póki świat stoi chociaż

na jednej rzęsie jedynego oka

Nie będę robić tego, co mi każe

Jestem jego wrogiem

 

A ty kim jesteś?

Stoisz za mną, za światem czy

pośrodku jak kupa gnoju?

 

Nie zważam na cierpienia, ból

Zresztą nic nie czuję…

nawet frustracji czy potępienia

 

Wyciągam moją najpotężniejszą broń

Ze wściekłością wulkanu niszczę z

dziką rozkoszą i uśmiechem szatana na twarzy

 

Potęgi bronią to co dobre i żywe…

Szkoda tylko, że są po drugiej stronie

 

To tylko ludzie, tacy jak wszyscy

depczę ich jak robaki, tak samo jak niegdyś oni

ich siła ucieka tak szybko jak krew żołnierzy…

 

stoję zwycięsko na dachu chędożonego świata

patrzę… i widzę jedynie zwiędły liść po tak

dumnej Ziemi…

 

ona nie jest już moim domem

teraz jest nim strzęp planety

poronione dziecko moich spaczonych czynów…

I nic. Nagle upadłem. Na samo dno…

 

tyle krwi, łez, potu, znoju… śmierci…

i… i… tyle pustki…

to koniec…

Koniec życia i śmierci

Koniec miłości i uczuć

Koniec mnie…